Kριτική του Λεόντιου Πετμεζά * για το βιβλίο του Παναγιώτη Τζαννετάτου “Ο πλησιέστερος σταθμός”, εκδ. “Οδός Πανός”.

Ο ποιητής στο νέο του πόνημα μας υπενθυμίζει ότι η συγγραφή των ποιημάτων είναι μια σύνθετη εργασία. Η γραφή του αρκετά επίκαιρη αποτελεί απόσταγμα εμπειρίας, γνώσεων, βιωμάτων με απαιτούμενη σύνοψη και στοιχειώδη συνεύρεση. Με επιγραμματικό λόγο ουσιώδες, συνεκτικό αφαιρετικό και μεστό κείμενο. Η ποιότητα των δεδομένων του ενέχει ευγενέστερες, συνθετότερες και υψηλότερες νοητικές λειτουργίες διαπραγμάτευσης. Η αισθαντική διατομή και η υπερβατική διαδικασία της διαλεκτικής συνύπαρξης και προοπτικής στα ποιήματα του Παναγιώτη Τζαννετάτου είναι ενδεικτική απέναντι στην κυριαρχία μιας μέθεξης που εφορμά προς την επιμέρους τεχνική διάσταση των επιμερισμών που επισυνάπτει και διαρρυγνύει τα δεσμά της κομφορμιστικής φρόνησης . Ως συνέπεια, το γόνιμο έδαφος που δημιουργεί ευνοεί την ποιητική αλληλουχία και θρέφει δημιουργικές δυνάμεις που καθηλώνουν παραγωγικά και στοχαστικά τον αναγνώστη. Οι διαπιστώσεις του γράφοντος ενδυναμώνονται από τις νησίδες ενός πνεύματος που φιλοτεχνεί με προσωπική κατάθεση και συγγραφική ευρηματικότητα .Παράλληλα συνεισφέρουν στην αφύπνιση , στην παραμυθιακή τους στήριξη και την συνειδησιακή άνθηση. Οι καταγραφές των παραμέτρων που επικαλείται έχουν συμπτωματικό αποτύπωμα στην αντιμετώπιση και στον εικονιστικό ειρμό των θεμάτων που επικρατούν ευθύβολα στην ακατάβλητη έμπνευση του μέσα από μονάδες συναισθηματικής εκποίησης . Επισημαίνει τον ευαίσθητο χαρακτήρα που γνωρίζει τα αίτια, έχει εντοπίσει τις ευθύνες, όμως κρατά τη στιγμή στη βελούδινη υφή της με μνήμη και μπολιασμένο δυναμισμό που ανθίζει. Οι επιρροές και τα ερεθίσματα είναι υπαρκτά, με διόραση που έχει προσωπική και ξέχωρη σφραγίδα. Η αντίσταση στη φθορά και το άσχημο που πολιορκεί και βάλει είναι ευδιάκριτη. Η διέξοδος είναι αγάπη για τη ζωή, αυτό ακριβώς που καταγράφεται. Οι σκέψεις που ακολουθούν την ανάγνωση της ποιητικής συλλογής αναδεικνύουν μια πρωτοπορειακή και νεωτεριστική υπόσταση μεταμοντέρνου ενδιαφέροντος στην οποία η γνώριμη καταλυτική δύναμη του ρωμαλέου ρυθμού, με λέξεις και περιεχόμενο γίνονται έμπνευση και φως, που εμβαθύνονται με αποφθεγματικά ερωτήματα για εγέρσεις που συντελούνται πολλαπλασιαστικά και για παρόμοιες φλογισμένες πυροδοτήσεις. Το βιβλίο κατά τη δική μου πρόσληψη εμφορείται από έναν εκ πρώτης όψεως δυϊσμό. Ενέχει μια περιγραφή και μια κρίση των φαινομένων ενώ ταυτόχρονα παρέχει μια λυτρωτική πνοή προς το εμπρός χωρίς σύγκρουση , παραίτηση και αναχωρητισμό . Αναδεικνύει τον άνθρωπο θηρευτή της ζωής, δημιουργό περίκλειστο από τις ανατροπές της φυσικής τάξης των πραγμάτων που παραβιάζοντας την κοινόχρηστη εντολή καθορίζει όρια. Επίσης τον καθαρόαιμο πολίτη που επαναστατεί στα κοινωνικά πρότυπα σχεδιάζοντας τρόπους για να δραπετεύσει το είδωλό του. Ο ποιητής αντιπαραβάλει στους στίχους του παρόμοιες προσπάθειες και κατορθώματα με απόκλιση και βαθμό αυτογνωσίας .

*Ο Λεόντιος Πετμεζάς είναι ιστορικός αναλυτής ,κριτικός τέχνης-λογοτεχνίας