ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΕΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΕΣ ΜΕΛΕΤΕΣ ΚΑΙ ΣΥΛΛΗΨΕΙΣ ΣΩΜΑΤΟΓΡΑΦΙΩΝ / BODYGRAPHICS

ΣΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΖΑΠΠΕΙΟΥ Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΤΕΧΝΗΣ ΛΕΟΝΤΙΟΣ ΠΕΤΜΕΖΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟ ΜΕ ΦΟΝΤΟ ΜΙΑ ΕΞΑΙΡΕΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ

Γράφει ο ΚΩΣΤΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΣ,Ζωγράφος, Λογοτέχνης, Θεωρητικός της τέχνης.

Η απελευθέρωση της σκέψης μέσα από την τέχνη και η κατανόηση ότι ο έρωτας, το κορμί και το πάθος μπορούν να εκφραστούν μέσα από καλλιτεχνικά δημιουργήματα που έχουν κύριο συνθετικό στοιχείο το αισθησιακό ανθρώπινο σώμα ήταν πεποίθηση μου από τις πρώιμες σπουδές μου. Πολλά έργα, ανατομικές μελέτες και σωματογραφικά συμπλέγματα τα φιλοτέχνησα στη Νέα Υόρκη κατά τη διάρκεια των εικαστικών σπουδών μου, στο Παρίσι και την Αβινιόν κατά την διάρκεια των εκθέσεων μου από το 1988-2019 και εντατικά στο ατελιέ μου στην Αθήνα από την δεκαετία του 1980 μέχρι σήμερα. Οι Σωματογραφίες μου εκφράζουν και ανακαλούν ταυτόχρονα ποικίλες ψυχικές καταστάσεις. Τα γυμνά σώματα, κύρια ανδρικά, είτε είναι σχέδια με μελάνι και μικτές τεχνικές σε χαρτί, είτε με παστόζο λάδι σε καμβά, είναι χαραγμένα με εννοιολογικές ενδείξεις, ονόματα προσώπων, αλγεβρικά και αρχαικά σύμβολα. Η ποιητική και εξπρεσιονιστική χρωματική αντίληψη των συνθέσων αυτών, που με μία εν δυνάμει κίνηση αναδύονται και εγγράφονται στο χώρο συντελεί στην αισθητική μεταβολή της εικόνας-παράστασης σε ζωντανό αισθησιακό κίνητρο. Κίνητρο που γονιμοποιεί και αναπαράγει την γυμνή ομορφιά του κόσμου. Συμπερασματικά η απεικόνιση του σώματος και κύρια βέβαια του γυμνού, σαν οπτικό σύνολο καθώς και τα αποσπασματικά μέλη του, μας προσκαλεί, όπως και το ανθρώπινο πρόσωπο, σε μια βιωματική αισθητική ανάπλαση των αναλογιών, που διακρίνει ψυχογραφικά η όραση και η φαντασία μας.

Η λυρική ποιήτρια Edna St. Vincent Millay έχει γράψει στην συλλογή με τίτλο "Μοιραία συνέντευξη": Μόνον ο Ευκλείδης είδε την ομορφιά γυμνή. Εννοεί βέβαια ότι ο κορυφαίος θεμελιωτής της Γεωμετρίας του τρισδιάστατου χώρου μπόρεσε να συλλάβει την καθαρή ποίηση και την ομορφιά που προσδίδουν οι αρμονικές αναλογίες του Κόσμου μας. Σε αντιπαράθεση με τον Κόσμο, το ανθρώπινο σώμα μπορεί να θεωρηθεί σαν μία συνισταμένη μικρογραφία των δυνάμεων και των σχέσεων που διέπουν το σύμπαν. Η θέαση και μελέτη του σώματος οδήγησε τον άνθρωπο, από την παλαιολιθική εποχή, όπως αποδεικνύουν θαυμάσιες τοιχογραφίες σπηλαίων, στην απεικόνιση καθώς και στις πρωτόγονες επιζωγραφίσεις του σώματος, για φυλετικούς, πολεμικούς, τελετουργικούς, εξορκιστικούς και διακοσμητικούς λόγους. Στην πορεία των αιώνων το Σώμα σαν αισθητικό αντικείμενο έχει αποδοθεί με κάθε δυνατή εικαστική προσέγγιση. Μεγάλοι εικαστικοί από την αρχαιότητα μέχρι την ευρωπαική αναγέννηση, το μπαρόκ, το ροκοκό, τον νεοκλασικισμό και κύρια την ακαδημαική και ρεαλιστική τέχνη του 19ο αιώνα, με σκηνικά μυθολογικά θέματα αποθέωσαν κυριολεκτικά το γυμνό σώμα, παρά τις θρησκευτικές, πολιτικές και κοινωνικές εναντιώσεις και προκαταλήψεις. Από τις αρχές του 20ου αιώνα τα κινήματα του μοντερνισμού μας έχουν πλουτίσει με απειράριθμες ανάλογες γυμνογραφικές αισθησιακές και τολμηρές δημιουργίες. Στη συνέχεια οι δυνατότητες συνδυασμού των ζωγραφικών αξιών και μοτίβων του παρελθόντος με νέες τεχνικές και ευρηματικές μεθόδους έδωσαν πολλές φορές αισθητικές λύσεις σε συνθετικά και εκφραστικά προβλήματα με βάση τον αυτοματισμό της σύλληψης. Οι ιστορικές εκθέσεις που έγιναν στο Παρίσι το 1995 στο Κέντρο Pompidou (Feminine-Masculine) και το 2013-14 στο Μουσείο D’ Orsay (Masculine) διαφώτισαν και ερμήνευσαν πολλές παραμέτρους της απεικόνισης των γυμνών σωμάτων από τον 17ο αιώνα μέχρι σήμερα. Στις Σωματογραφίες μου εκφράζονται συναισθήματα εν είδη προσωπογραφίας. Ο σχεδιασμός και η ποιητική χρωματική αντίληψη των σωματογραφιών, που με μία εν δυνάμει κίνηση αναδύονται και εγγράφονται στον χώρο συντείνει συμβολιστικά στην άποψη ότι Σώμα=Σύμπαν.

Πολλοί ζωγράφοι και θεωρητικοί εστιάζουν την μελέτη του αισθητικού αντικειμένου στην σχέση του σχεδίου με το χρώμα. Όμως αυτό που ενοποιεί το έργο και δίνει την αισθητική μαγεία στην εικόνα είναι το φως. Όχι το φως που αναλύεται σε χρώμα, όπως εφάρμοσαν στις εκ του φυσικού συνθέσεις τους οι ιμπρεσιονιστές και οι πουαντιγιστές, αλλά το φως που συλλαμβάνεται από το μάτι του καλλιτέχνη και αφού φιλτραριστεί από το αίσθημα και το πνεύμα του, διαμορφώνει τα σχήματα της οπτικής πραγματικότητας, με μια εσωτερική δύναμη, που μπορεί να μετουσιώσει κάθε τι σε έργο τέχνης. Όλοι σχεδόν οι εικαστικοί δημιουργοί από τον 19ο αιώνα και μετά, άλλοι βέβαια περισσότερο και εμφανώς και άλλοι λιγότερο και έμμεσα έχουν χρησιμοποιήσει ή επηρεαστεί από την φωτογραφική τέχνη. Με επιμονή και έμπνευση μελέτησαν την φόρμα του σώματος σε σχέση με το φως και τη σκιά στο χώρο και αξιοποίησαν τις τεχνικές δυνατότητες του νέου εκφραστικού μέσου της φωτογραφίας, με την ίδια συνέπεια, που οι μεγάλοι δημιουργοί της ευρωπαικής τέχνης είχαν προσαρμόσει στα έργα τους τον «κανόνα» του Πολύκλειτου, τις ανατομικές μελέτες του Ντα Βίντσι και του Βεζάλιους, τα ρεαλιστικά μοτίβα του Ντύρερ και τα αναγκαία τεχνικά εργαλεία για την προοπτική οφθαλμαπάτη των συνθέσεων.

Το σώμα, είναι ένα καθοριστικό υπαρξιακό σήμα και ένα ζωντανό εκφραστικό αρμονικό σύστημα του κάλλους και του πάθους. Σε πολλά έργα σύγχρονων καλλιτεχνών έχει αποδοθεί αριστοτεχνικά με έμφαση σαν τοτεμικό και αρχετυπικό σύμβολο. Οι απλές γεωμετρικές φόρμες σύνθεσης σηματοδοτούν υπαινικτικά το είδωλο ενός σώματος, που σφραγίζεται από το «ήθος» της εσωτερικότητας. Σκιαγραφούν οπτικά το πανάρχαιο θέμα του συναρπαστικού αισθητικού αντικειμένου με τεχνοτροπική λιτότητα και εκφραστική δύναμη. Έχοντας θητεύσει με αφοσίωση στην ανατομική και σχεδιαστική μελέτη του γυμνού σώματος διαπιστώνω ότι κάνοντας σπουδές με μοντέλα εκ του φυσικού, σε συνδυασμό με ανάλογες φωτογραφίσεις τους, και την θεματολογική ανάπτυξη με εικαστικά ζωντανά έργα (body art, performance, video art), οδηγήθηκα στην πιο αντικειμενική σύλληψη της εικόνας και της φόρμας που υποσυνείδητα αναζητούσα με έμφυτη ευαισθησία. Στην συγκεντρωτική ποιητική μου συλλογή «Αλέα Προσομοίων», εκ. Απόπειρα, Αθήνα 2002, αναφέρω: « Σώμα πηλός του δειλινού / ανάγλυφο ρευστό της γλώσσας / σε στρώμα το μνημείο του κορμιού σου.» Η άμεση σωματική επαφή και η φωτογραφική αποστασιοποίηση σμίλεψαν τις πολυπρισματικές εκδοχές και τις στυλιστικές αλλαγές ενός ποιητικά βιωματικού σωματογραφικού κόσμου στην διαχρονική πορεία της αισθητικής μου αναζήτησης από τα τέλη του 1982 μέχρι σήμερα.

Κώστας Ευαγγελάτος Ζωγράφος, Λογοτέχνης, Θεωρητικός της τέχνης.

ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΛΕΟΝΤΙΟΥ ΠΕΤΜΕΖΑ ΑΝΘΟΛΟΓΗΘΗΚΕ ΓΙΑ ΕΝΑΤΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ ΙΩΛΚΟΣ.

Για ένατη χρονιά παρουσιάζεται ποίημα του βραβευμένου ποιητή Λεόντιου Πετμεζά στο Ποιητικό Ημερολόγιο των εκδόσεων Ιωλκός που κυκλοφορεί κάθε χρόνο.Πρόκειται για το επίκαιρο ποίημα του που έχει τίτλο :'' Η ΚΑΙΡΙΑ ΒΟΥΛΗΣΗ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ '' . Το νέο Ποιητικό Ημερολόγιο 2022 ,382 σελίδων κυκλοφορεί για 27η συνεχόμενη χρονιά με επιμέλεια και ανθολόγηση του γνωστού ποιητή Γιάννη Κορίδη . Πίνακες του ζωγράφου Γιώργου Ιακωβίδη κοσμούν το εξώφυλλο και σελίδες της έγκριτης έκδοσης που περιέχει προλογικό σημείωμα του λογοτέχνη Γιάννη Χατζίνη. Ο εκδότης, δημοσιογράφος ,συγγραφέας ,ποιητής και άνθρωπος των γραμμάτων Γιάννης Κορίδης με το σπουδαίο εκπαιδευτικό πόνημα του πραγματοποιεί κάθε χρόνο μια εμπεριστατωμένη μελέτη που συγκροτείται από ουσιαστική, αυστηρή και επιλεγμένη καταγραφή .Προβάλλει το απάνθισμα κάθε εξαίρετης διαχρονικής νοηματικής σύνθεσης . Κάθε μέρα ,ολοσέλιδη περιέχει τις απαραίτητες ημερολογιακές πληροφορίες και ένα ποίημα που καλύπτει την ευρύτερη γκάμα δημιουργίας ,από τα κλασικά μέχρι τα σύγχρονα σημαντικά ονόματα που επιβεβαιώνουν την εξελικτική πορεία της γραφής και της έμπνευσης .Φέτος δημοσιεύονται ποιήματα από την αρχαιότητα ως τις μέρες μας .Από τον Ρουφίνο ως τον Ανδρέα Κάλβο και από τον Ναπολέοντα Λαπαθιώτη ως τον Μανώλη Αναγνωστάκη . Ποιήματα επετειακά εύληπτα και λειτουργικά που οι στίχοι τους ανταποκρίνονται στην σύγχρονη καθημερινότητα . Ο αναγνώστης και ο βιβλιόφιλος μέσω της παρούσας έκδοσης έρχεται σε επικοινωνία με αντιπροσωπευτικά επιτεύγματα γραφής κορυφαίων και διακεκριμένων σύγχρονων ποιητών.

Μεταξύ άλλων των :Τέλλου Άγρα, Θάνου Κ. Αθανασόπουλου, Μάτσης Ανδρέου ,Τεύκρου Ανθία , Λουκά Αξελού, Μαντώς Αραβαντινού, Ελένης Βακαλό Βασίλη Βασιλικού ,Χάρη Βλαβιάνου, Τάκη Βαρβιτσιώτη,Κωνσταντίνου Γεωργίου , Ρήγα Γκόλφη, Ηλία Γκρή,Τάσου Δενέγρη , Άθου Δημουλά, Κικής Δημουλά, Άρη Δικταίου, Γιώργου Δροσίνη, Ανδρέα Εμπειρίκου, Κώστα Ευαγγελάτου , Οδυσσέα Ελύτη, Φαίδρας Ζαμπαθά- Παγουλάτου, Σπύρου Ζαχαράτου , Γ.Θέμελη Κ.Π Καβάφη, Νίκου Καββαδία, Βασίλη Καλαμάρα, Μέρως Αγορίτση -Καλομέρα ,Γιάννη Καραβίδα ,Ιάκωβου-Θήρα Καραμολέγκου , Ανδρέα Καραντώνη ,Κώστα Καρθαίου, Ρένας Καρθαίου ,Δημήτρη Κατσιμάνη , Τάσου Κόρφη ,Ζωής Καρέλη, Πότη Κατράκη , Νίκου Καρούζου, Τζαβαλά Καρούσου , Κώστα Καριωτάκη, Δημήτρη Καραμβάλη ,Μαριάννας Βλάχου-Καραμβάλη ,Μπάμπη Κλάρα , Πότη Κατράκη , Βέρας Κορίδη, Γιάννη Κορίδη, Φώφης Κορίδη, Γιάννη Κουτσοχέρα ,Ντίνου Κουμπάτη , Νίκου Κρανιδιώτη, Κώστα Καναβούρη, Λορέντζου Μαβίλη , Μιλτιάδη Μαλακάση,Αλέξανδρου Μαράκη-Μπούρκα, Γεράσιμου Μαρκορά ,Κώστα Μόντη, Νίνου -Φένεκ Μικελίδη ,Τίμου Μωραιτίνη, Γιώργου –Ίκαρου Μπαμπασάκη,Κώστα Ουράνη, Κωστή Παλαμά , Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, Βασίλη Παπαβασιλείου, Ρίτας Μπούμη -Παπά, Κλέωνα Παράσχου ,Τίτου Πατρίκιου ,Λεόντιου Πετμεζά, Ιωάννη Πολέμη, Λάμπρου Πορφύρα, Μαρίας Πολυδούρη , Γιάννη Πλαχούρη, Δημήτρη Ποταμίτη ,Τάσου Ρούσου , Γιάννη Ρίτσου, Βασίλη Ρώτα, Αντώνη Σαμαράκη ,Γιώργου Σαραντάρη, Μίλτου Σαχτούρη, Γιώργου Σεφέρη, Άγγελου Σικελιανού ,Ηλία Σιμόπουλου ,Ντίνου Σιώτη , Τάκη Σινόπουλου, Τάκη Σκανάτοβιτς, Σωτήρη Σκίπη ,Γιάννη Σκαρίμπα ,Νίκου Σπάνια ,Γ.Ξ. Στογιαννίδη ,Δανάης Στρατηγοπούλου ,Θεόδωρου Ταβουλάρη ,Στέλλας Τεργιάκη ,Χρήστου Τουμανίδη ,Τάκη Τσαντίλα ,Βάλης Τσιρώνη ,Κώστα Τσιρόπουλου ,Ρώμου Φιλύρα, Αντώνη Φωστιέρη ,Θανάση Φροντιστή, Κωνσταντίνου Χατζόπουλου, Τάκη Χατζηαναγνώστου , Γιώργου Χρονά ,Τηλέμαχου Χυτήρη ,Ελένης Χουζούρη, Ελένης Χωρεάνθη, Ντίνου Χριστιανόπουλου και πολλών άλλων .

Πιστό πάντα στις αρχές της παράδοσης του αλλά στις καίριες σημερινές απαιτήσεις το ενδιαφέρον και εύχρηστο ποιητικό ημερολόγιο κυκλοφορεί για άλλη μια χρονιά φέτος σε ,καλαίσθητο ,δομημένο τόμο με ανανεωμένο υλικό .

Κριτική αναφορά της Μαριλένας Φωκά στο ποίημα '' Ο Δαρείος '' του Κωνσταντίνου Π.Καβάφη .

Της αγιογράφου, κριτικού, βιβλίου-τέχνης, Μαριλένας Φωκά (ΜΑ) ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Ὁ ποιητής Φερνάζης τό σπουδαῖον μέρος τοῦ ἐπικοῦ ποιήματός του κάμνει. Τό πῶς τήν βασιλεία τῶν Περσῶν παρέλαβε ὁ ΔαρεῖοςὙστάσπου. (Ἀπό αὐτόν κατάγεται ὁ ἔνδοξός μας βασιλεύς, ὁ Μιθριδάτης, Διόνυσος κ' Εὐπάτωρ). Ἀλλ' ἐδῶ χρειάζεται φιλοσοφία· πρέπει ν' ἀναλύσει τά αἰσθήματα πού θά εἶχεν ὁ Δαρεῖος: ἴσως ὑπεροψίαν καί μέθην· ὄχι ὅμως — μᾶλλον 0σάν κατανόησι τῆς ματαιότητος τῶν μεγαλείων. Βαθέως σκέπτεται τό πρᾶγμα ὁ ποιητής. Ἀλλά τόν διακόπτει ὁ ὑπηρέτης του πού μπαίνει τρέχοντας, καί τήν βαρυσήμαντην εἴδησι ἀγγέλλει. Ἄρχισε ὁ πόλεμος μέ τούς Ρωμαίους.15Τό πλεῖστον τοῦ στρατοῦ μας πέρασε τά σύνορα. Ὁ ποιητής μένει ἐνεός.Τί συμφορά! Ποῦ τώρα ὁ ἔνδοξός μας βασιλεύς, ὁ Μιθριδάτης, Διόνυσος κ' Εὐπάτωρ, μ' ἑλληνικά ποιήματα ν' ἀσχοληθεῖ.20Μέσα σέ πόλεμο — φαντάσου, ἑλληνικά ποιήματα. Ἀδημονεῖ ὁ Φερνάζης. Ἀτυχία! Ἐκεῖ πού τό εἶχε θετικό μέ τόν «Δαρεῖο» ν' ἀναδειχθεῖ, καί τούς ἐπικριτάς του, τούς φθονερούς, τελειωτικά ν' ἀποστομώσει.25Τί ἀναβολή, τί ἀναβολή στά σχέδιά του. Καί νά 'ταν μόνο ἀναβολή, πάλι καλά. Ἀλλά νά δοῦμε ἄν ἔχουμε κι ἀσφάλεια στήν Ἀμισό.3 Δέν εἶναι πολιτεία ἐκτάκτως ὀχυρή. Εἶναι φρικτότατοι ἐχθροί οἱ Ρωμαῖοι.30Μποροῦμε νά τά βγάλουμε μ' αὐτούς, οἱ Καππαδόκες; Γένεται ποτέ; Εἶναι νά μετρηθοῦμε τώρα μέ τές λεγεῶνες; Θεοί μεγάλοι, τῆς Ἀσίας προστάται, βοηθῆστε μας. — Ὅμως μές σ' ὅλη του τήν ταραχή καί τό κακό,35ἐπίμονα κ' ἡ ποιητική ἰδέα πάει κ' ἔρχεται— τό πιθανότερο εἶναι, βέβαια, ὑπεροψίαν καί μέθην· ὑπεροψίαν καί μέθην θά εἶχεν ὁ Δαρεῖος. (Καβάφης 1920)

Πολλές φορές στην ιστορία του πολιτισμού η καταγραφή της ιστορίας έγινε με έμμεσο τρόπο όχι από ιστορικούς- ιστοριογράφους αλλά από μελετητές, εικαστικούς, φιλόσοφους η λογοτέχνες. Μια τέτοια περίπτωση είναι και “Ο Δαρείος”, ποίημα το οποίο ανήκει στα ιστορικά ποιήματα του Κωνσταντίνου Καβάφη (Αλεξάνδρεια 29 Απριλίου 1863-.29 Απριλίου 1933). Σύμφωνα με την Μαλλιώτα «Υπό μία κρατούσα έννοια, ο ιστορικός Καβάφης, είναι εγκυκλοπαιδικός Καβάφης. Μας μαθαίνει, κατά κάποιον τρόπο, ιστορία μέσω της ποίησης και ποίηση μέσω της ιστορίας. Το ένα δρα συμπληρωματικά στο άλλο και η ιστορία γίνεται ερμηνευτικό κλειδί για να κατανοήσουμε τη δική μας εποχή, για να συνειδητοποιήσουμε τους αόρατους παράγοντες που προσδιορίζουν τη ζωή μας και τη θέση μας μέσα στον κόσμο.» Ο ποιητής στο corpus του αναφέρεται σε ιστορικά γεγονότα με προτίμηση στην ελληνιστική εποχή. Συγκεκριμένα, στο ποίημα “Ο Δαρείος” αποτυπώνει την ιστορική στιγμή του Πέρση αυτοκράτορα Δαρείου του Α΄ ή Δαρείου του Μέγα ( 550-486 π.Χ.) που συνδέεται με την πρόθεσή του να κατακτήσει την Ελλάδα. Σύμφωνα με ιστορικούς μελετητές “ο Δαρείος ήταν ένας σκληρός αυτοκράτορας και διακατεχόταν από το πολεμικό δόγμα της αστραπιαίας επίθεσης. Ήθελε το στράτευμα να κινείται ταχύτατα, να πειθαρχεί στις εντολές του στρατηγού, να δρα κάτω από αυστηρό έλεγχο και να μη δείχνει έλεος. Η ενθρόνισή του έγινε η αιτία πολλών αναταραχών και επαναστατικών κινημάτων τις οποίες κατέστειλε βίαια. Το αποκορύφωμα της αγριότητας του ήταν ο σκοτωμός 55.000 πολεμιστών στην Βαβυλώνα, ο ανασκολοπισμός του Ναβουχοδονόσωρα Β΄ και ο εξόρυξη των οφθαλμών του Μήδιου ηγέτη Φραόρτη.” Η ιστορική καταγραφή στο ποίημα διακόπτεται έντεχνα με την εισβολή του υπηρέτη στον χώρο την στιγμή που ο (φανταστικός ποιητής) Φερνάζης είναι έτοιμος να ξεδιπλώσει το ποιητικό του ταλέντο, από ένα άλλο ιστορικό γεγονός, την εισβολή των Ρωμαίων στην Ελλάδα. Η ιστορική κατάθεση του δίνει χώρο ια την ανάπτυξη της γνωστής ειρωνείας του η οποία παρουσιάζει ιστοριογραφικό βάθος. Ο Καβάφης έκανε χρήση μιας ιστορικής στιγμής του παρελθόντος ως πρίσμα για την ανάλυση μιας άλλης σύγχρονής του, αυτής της καταγραφής του ποιήματος. Στον “Δαρείο” μπορεί να γίνει παραλληλισμός της έκρυθμης κατάστασης της εποχής της συγγραφής του ποιήματος το 1917 στην «κορύφωση του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου και παραμονές της εμπλοκής της Ελλάδας σ’ αυτόν με την ανάλογη της εποχής του Μιθρυδάτη (132-.63 π.Χ.) τον οποίο σκόπευε ο Φερνάζης να κολακεύσει μέσω της ποητικής αναφοράς στον ένδοξο πρόγονό του Δαρείο. Ο Μιθριδάτης ήταν ένας από τους πιο εντυπωσιακούς και επιτυχημένους εχθρούς της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Η αποτυχία των προσπαθειών τού Μιθριδάτη για την ίδρυση ενός μεγάλου ελληνιστικού βασιλείου στην ανατολή, το οποίο και θα αντιστάθμιζε την ισχύ του ρωμαϊκού κόσμου, είχε βαθύτατες συνέπειες στην ιστορία του αρχαίου κόσμου. (Πηγές :Μαλλιώτα, Καβάφης, ο ποιητής της Ιστορίας (eranistis.net, Βικιπαδεία, φωτογραφικό υλικό από το διαδίκτυο)