Oι “Αλίκτυπες μορφές και φόρμες ’’ του Κώστα Ευαγγελάτου στο ART STUDIO EST και στην Σύγχρονη Πινακοθήκη VILLA ΡΟΔΟΠΗ.

Εως τις αρχές του νέου έτους οι φιλότεχνοι θα  έχουν την δυνατότητα να                      δουν χαρακτηριστικά έργα  της ερευνητικής  ενότητας  “Αλίκτυπες  μορφές                     και φόρμες ’’ του Κώστα Ευαγγελάτου   στους χώρους της Σύγχρονης               Πινακοθήκης Villa Ροδόπη στο Αργοστόλι, Μεσολωρα 7  και στην έδρα του                      Art Studio EST-la Chambre στην Αθήνα, Πρατίνου 87, με την τήρηση των μέτρων προστασίας και κατόπιν βέβαια προσυνεννόησης και να ξεναγηθούν αναλυτικά στα εκθέματα.

Ο ιστορικός τέχνης Λεόντιος Πετμεζάς με την ιδιότητα του ειδικού συνεργάτη και         θεματικού συμβούλου επί σειρά ετών των δύο αναγνωρισμένων πολιτιστικών φορέων     έχει   επισημάνει :΄΄Η επιλογή της συγκεκριμένης κλίμακας και της διάστασης των εκθεμάτων   της σειράς των «αλίκτυπων μορφών» του ζωγράφου Κώστα Ευαγγελάτου  είναι  ενδεικτική των πολυδιάστατων προσταγμάτων ανανέωσης, ιστορικότητας και συνέχειας  της εικαστικής παρουσίας του στο χρόνο.Οι συλλήψεις που παρακολουθούμε   με  λειτουργική αμυνόμενη εμβέλεια  εμπεριέχουν  στοιχεία επιχρίσματος της δωρεάς     που ενδυναμώνεται από  εκπαιδευτική βαρύτητα για  το κοινό. Μέσα από διατάξεις καταγράφουν και αποδίδουν τα εύσημα στην αναπόσπαστη μορφική αποκάλυψη και σε     μια μοναδική   εσώτερη μελέτη του θέματος. . .Προβάλλουν ως φορμαλιστικό υλικό μια αξεπέραστη πρωτοποριακή συνοχή, αποτέλεσμα της μακροχρόνιας ενασχόλησης του δημιουργού με το αντικείμενο τόνωσης των μορφολογικών μεγεθών. Η διαπεραστική    χροιά τους  ενσαρκώνεται με την συνδρομή της λιτής διάθρωσης, την σχεδιαστική επέμβαση, την εμπεριστατωμένη γραφή και την χρωματική τονικότητα  που μέσα από εννοιολογικές αποκαλύψεις προεκτείνει παρεκκλίσεις του ορατού και σταθμίσεις του ονειρικού της υποσυνείδητης γνώσης. Παράλληλα αφήνει να αναδυθούν στην  επιφάνεια παρορμήσεις    και σκέψεις που επιτείνουν τις εντολές μιας συμβολιστικής επικοινωνίας.     Οι αυτόνομες νοητικές εικόνες που παρατηρούμε περιγράφουν αυτοτελείς συνειρμούς.  Είναι ωθούμενες από τονικά ερεθίσματα συναισθηματικών απεικονίσεων, λυρικών σκιαγραφήσεων, κυρίαρχων ρυθμικών βηματισμών και  ευρηματικών ταλαντώσεων με ποικιλία μεταμοντέρνων τεχνικών και νεωτεριστικό στυλιζάρισμα. Αναπτύσσουν στην   πορεία μια ουσιαστική σχέση με τις ποικίλες εκφραστικές διακυμάνσεις. Καθοριστικά και ελκυστικά εναλλάσσονται σε διαφορετικές όψεις που προέκυψαν από την προοπτική  των αναφορών, την απεραντοσύνη  της έμπνευσης και τις εξελικτικές περιπλανήσεις που  εμπεριέχουν συνοχές   απεικονίσεων. Η τελεολογική συγκρότηση   τους σμίγει εύληπτα με την σαγηνευτική αύρα και μαζί πυροδοτούν συστοιχίες που αναδεικνύουν και            εξευμενίζουν εκφάνσεις με μυθώδη, φεγγοβόλα λάμψη.   Χρησιμοποιώντας  συνθετικά την επισύναψη των σκιάσεων προβαίνουν  σε έναν διάλογο υφολογικών δυνατοτήτων που βασίζεται στην καινοτόμα δυναμική συγκεκριμένων τρόπων γεωμετρικής εργασίας,     γνωστή και από  άλλες ενότητες εικαστικών έργων του  Ευαγγελάτου.  Ο χαρακτήρας των επιτευγμάτων   του ενέχει την ταυτότητα των προκλήσεων που ξεπερνά με κατεύθυνση ισορροπίας τα  όρια του εφικτού. Η οπτική τους αντανακλά σε πειραματισμούς με το          έτοιμο υλικό, αισθητικά εγχειρήματα και τολμηρές επανεκκινήσεις, ενώ προωθεί τις βάσεις αυτόβουλων ζωγραφικών οραματισμών.΄΄

Ο δημιουργός ζωγράφος, λογοτέχνης, θεωρητικός της τέχνης Κώστας Ευαγγελάτος αναφέρει για τα εκθέματα του  : Η ενότητα έργων με τίτλο «Αλίκτυπες μορφές» ή θαλασσοδαρμένες μορφές είναι ζωγραφικά συμπλέγματα πάνω σε ξύλα που εξέβρασε η θάλασσα, τα περιμάζεψα και χωρίς να επέμβω δραστικά στη μορφή και στο σχήμα τους      τα ζωγράφισα με συνειρμικές παραστάσεις. Με ένα πυκνό σχέδιο που δημιουργεί          πλέγματα γραμμών που διατρέχουν όλη την επιφάνεια, αναδύονται γυναικεία πρόσωπα      με ένα τρόπο που φαίνεται σαν να εκφύονται μέσα από τη μάζα του ξύλου. Με την καλλιτεχνική επέμβαση τα άχρηστα υλικά μεταμορφώνονται σε εικαστικές δημιουργίες με ρευστά όρια ανάμεσα στη γλυπτική και στη ζωγραφική. Σ’ αυτές τις συνθέσεις τον τόνο δίνουν ο συνδυασμός του τυχαίου, όπως είναι το σχήμα, το μέγεθος και η υφή του δεδομένου υλικού , με την υπολογισμένη χειρονομία, η παρόρμηση με τη λογική επεξεργασία. Με την επέμβασή μου λειτουργώ αντίθετα προς τη διαδικασία αποσύνθεσης που θα επέφερε ο χρόνος και δίνει στα σπαράγματα που εξέβρασε η θάλασσα μια νέα ταυτότητα. Ίσως ξενίζει κάποιους η χρησιμοποίηση των άχρηστων υλικών, αλλά αυτό          είναι χαρακτηριστικό  σε αρκετούς εκπροσώπους της μοντέρνας τέχνης, ιδιαίτερα του Ντανταιστικού κινήματος, δηλαδή, εκείνου του κινήματος που εκδηλώθηκε πρώτα στην Ζυρίχη, το Βερολίνο, το Παρίσι και άλλες πόλεις της Ευρώπης κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, ως επαναστατική αντίδραση των καλλιτεχνών στη μέχρι τότε      αστική τέχνη με όνομα του την παιδική λέξη χωρίς νόημα dada. Οι ντανταιστές  δίδαξαν      τον σεβασμό στα κατάλοιπα της ανθρώπινης ζωής, στο ευτελές, στο άχρηστο, σε ό,τι δεν έχει καμιά χρηματική αξία. Στα αλίκτυπα επιζωγραφισμένα ξύλα πρόσωπα συνδυάζονται        και συνομιλούν σχεδιαστικά με εννοιακά σύμβολα. Δεν πρόκειται για προσωπογραφίες  μοντέλων αλλά για ιδεογραφικές μορφές, με μια χειρονομιακή γραφή, ζωγραφισμένα απευθείας με στυλό, μελάνι, σμάλτο. Η εννοιακή τέχνη ανήκει στις πρωτοπορίες του          τέλους της δεκαετίας του 1960, είναι μια τάση, η οποία θεωρεί την τέχνη ως γλώσσα και ο καλλιτέχνης μπορεί να δώσει στο έργο του τη μορφή που θέλει και να εκφράσει την ιδέα του, χρησιμοποιώντας οποιοδήποτε υλικό και τρόπο. Σύμβολα, φωτογραφίες, αριθμούς, λέξεις,  συνθέτουν τα εννοιολογικά έργα. Ο θεατής καλείται να συμμετάσχει νοητικά σε        μια διαδικασία μετατροπής της ιδέας σε μορφή. Γιατί εκείνο που ενδιαφέρει τον            καλλιτέχνη δεν είναι η μορφή του έργου, αλλά η ιδέα που προυπάρχει. Πρωτοπόρος          σ’ αυτή την κίνηση ήταν ο Μαρσέλ Ντυσάν /  Marcel Duchamp (1887-1968), ο οποίος το 1913 εισήγαγε και στην τέχνη το «έτοιμο αντικείμενο» (ready-made). Δηλαδή, ένα οποιοδήποτε αντικείμενο, χρηστικό, βιομηχανικό, μπορεί να αναγορευθεί σε έργο τέχνης      αν το θέλει έτσι ο καλλιτέχνης. Εδώ μπαίνει μια άλλη έννοια: η βούληση του καλλιτέχνη.    Η δική μου αυθόρμητη βούληση ήθελε να μετατρέψει το σπάραγμα που εξέβρασε η  θάλασσα σε έργο τέχνης  και με σουρρεαλιστική αύρα να διασυνδέσω πάνω του        συνειρμούς και επιθυμίες, ερωτικά σινιάλα και μνήμες, ζωτικά ερωτήματα και στίγματα σιωπών και φευγαλέα ακούσματα.

Η πρώτη μεγάλη έκθεση με τα Αλίκτυπα έργα μου έγινε το 2004 στη Δημοτική              Πινακοθήκη Ιθάκης. Το 2011 έγινε ατομική έκθεση μου με νέα αλίκτυπα έργα  μου          στον πολυχώρο ΙΑΝΟΣ στην Αθήνα και ακολούθησαν πολλές παρουσιάσεις τους σε  ομαδικές και ατομικές εκθέσεις μου στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Επίσης κυκλοφόρησαν  σε Ημερολόγιο Τέχνης ART-EST. ΄΄

Αναφορά της Μαριλένας Φωκά σε ποίημα-αφιέρωμα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.

Της αγιογράφου, κριτικού βιβλίου- τέχνης, Μαριλένας Φωκά (ΜΑ)

ΣΥΝΑΞΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΙΣΤΡΙΑΣ Η «ΚΟΥΝΙΣΤΡΑΣ» ΣΤΗ ΣΚΙΑΘΟ

Ποίημα-αφιέρωμα του Πατριάρχη της νεοελληνικής λογοτεχνίας, Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη στη χάρη Της Παναγίας της Εικονίστριας

Η 21η Οκτωβρίου είναι μια σημαντική Θεομητορική εορτή. Εορτάζεται με ιδιαίτερη μεγαλοπρέπεια σε πολλά μέρη της Ελλάδας το γεγονός της εισόδου Της Θεοτόκου στο Ναό του Σολομώντα, γνωστή ως Τα Εισόδια Της Θεοτόκου από τους θεοσεβείς γεννήτορές Της, Ιωακείμ και Άννα. Ένα από τα μέρη που τιμάται ιδιαίτερα η συγκεκριμένη εορτή είναι στη Σκιάθο, στο μοναστήρι της Παναγίας της Εικονίστριας ή «Κουνίστρας» που φυλάσσεται η ομώνυμη εικόνα. Το μεταβυζαντινό αυτό μοναστήρι χρονολογείται από τον 17ο αιώνα και έχει ένα μοναδικό επιχρυσωμένο ξυλόγλυπτο τέμπλο. Οι αγιογραφίες που κοσμούν τον ναό είναι φιλοτεχνημένες σε δύο διαφορετικές περιόδους την μία το 1.741 μ.Χ. και η άλλη το 1.805 μ.Χ. Η εν λόγω εικόνα σύμφωνα με την λαϊκή παράδοση γύρω στο 1.560 μ.Χ. βρέθηκε κρεμασμένη σε ένα πεύκο που κουνιόταν εξ΄ου και η ονομασία «Κουνίστρα».

Στην Παναγιά την Κουνίστρα αφιέρωσε ο Πατριάρχης της ελληνικής λογοτεχνίας Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης το κάτωθι ποίημα:

Ποίημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Στην Παναγία την Κουνίστρα

Εις όλην την Χριστιανοσύνη

μια είναι μόνη Παναγία αγνή,

κόρη παιδίσκη, Άσμα των Άσμάτων,

χωρίς Χριστόν, θείο παιδί, στά χέρια,

και τρεφομένη με αγγέλων άρτον!..

Εσύ’ σαι η μόνη Παναγία Κουνίστρα,

που εφανερώθης στης Σκιάθου το νησί,

εις δένδρον πεύκου επάνω καθημένη,

κ’ αιωρουμένη εις τερπνήν αιώραν,

όπως αι κορασίδες συνηθίζουν…

Εφανερώθης, κι όλος ο λαός

μετά θυμιαμάτων και λαμπάδων

εν θεία λιτανεία σε παρέπεμψε –

κ’ εσήκωσεν ωραίον λευκόν ναόν,

που με πιατάκια ελληνικά σου στόλισε!..

Κι όλος ο ήλιος έλαμπεν εις τον ναόν σου,

και φως τον πλημμυρούσε μαργαρώδες,

όλα τ’ άστέρια εφεγγοβολούσαν,

και η σελήνη εχάιδευε γλυκά

τα απλά της εκκλησίας σου καντιλάκια !..

Κ’ είδες, η Κόρη, του λαού την πίστιν,

είδες και την πτωχείαν κ’ ευσπλαχνίσθης,

όπως το πάλαι είχε σπλαχνισθή ο Υιός σου

τους προγόνους του ίδιου του λαού,

ως πρόβατα μη έχοντα ποιμένα…

Κι άρχισες να γιατρεύης τους αρρώστους

και να γιατρεύης τους δαιμονισμένους –

που ήρχετο ώρα κ’ εις τους τοίχους εχτυπώντο

με φοβερόν συγκλονισμόν –

κι άρχισες, θεία, να θαυματουργής!..

Κ’ η χάρη σου ξαπλώθηχε ως τα πέρατα

του ειρηνικού νησιού της Σκιάθου –

ω Παναγιά μου, κόρη πάναγνη, καλή!

…Κ’ ίσως να φτάση κι ως εμένα και ν’ απλώση

γαλήνη στην ψυχή μου, την αμαρτωλή…

Είναι ένα ποίημα που συνιστά εγκώμιο και ομολογία πίστεως αποτελούμενο από επτά στροφές –σεπτός αριθμός- που εξιστορεί την ανεύρεση της θείας εικόνας αλλά παράλληλα, με τη λιτή δομή του και την γραμματολογική του μορφή μας εισάγει στην ιεραρχική τάξη της εκκλησίας.. Η Παναγία, ο Χριστός αλλά και η Χριστιανοσύνη καταγράφονται με κεφαλαιογράμματα στοιχεία ενώ οι άγιοι άγγελοι ακολουθούν ως δορυφόροι Της, να εγγράφονται με μικρογράμματα. Η εικόνα που δημιουργεί ο λογοτέχνης με την αιώρα στο δέντρο τονίζει την τρυφερότητα της ηλικίας που της ταιριάζει το παιχνίδι και η ξενοιασιά, υπενθυμίζοντας την ανθρώπινη της υπόσταση ενώ παράλληλα θεολογεί καθώς αυτό το μικρό κορίτσι αξιώθηκε να γίνει Η Πλατυτέρα των Ουρανών. Ακολουθεί η μεταφορά του ιερού κειμηλίου στο ναό που αναγέρθηκε προς τιμήν Της και στολίστηκε στ΄άσπρα, ταιριαστό χρώμα με την αγνότητά Της Παρθένου αλλά και το λαϊκό στοιχείο στο διάκοσμο, τα πιατάκια που κοσμούν τους τοίχους της. Στην τέταρτη στροφή αναφέρεται ο Παπαδιαμάντης με ποιητικό τρόπο στην αρχιτεκτονική της εκκλησίας, στην θέση της σε σχέση με το τοπίο, το σύμπαν καθώς και στην ιδιαίτερη ναοδομία του ιερού ναού που επιτρέπει στο φως της ημέρας αλλά και στη λάμψη του φεγγαριού να φωτίζει την χώρο, αναδεικνύοντας τις θαυμάσιες αγιογραφίες και τα ξυλόγλυπτα. Ακολουθεί αναφορά στην ευσπλαχνία Της Θεοτόκου όμοια με την ευσπλαχνία του Υιού Της την σχετιζόμενη με το φτωχικό νησί της Σκιάθου ενώ γίνεται χρήση χωρίου από το Ευαγγέλιο « ως πρόβατα μη έχοντας ποιμένα» και αναφορά σε βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης όπως στο Άσμα Ασμάτων εν είδει παρομοίωσης. Μετά ακολουθούν οι θεραπείες ιδιαίτερα σε ασθενείς και δαιμονισμένους των οποίων τα παθήματα είχαν συγκλονίσει ιδιαιτέρως τον κοσμοκαλόγερο Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη. Κλείνει αυτό το ποίημα με την αναγνώριση της θαυματουργικής ιδιότητας της Θεομήτορος που έχει εξαπλωθεί σε όλην την οικουμένη και μια προσωπική παράκληση του ποιητή να του χαρίσει την γαλήνη καθώς ταραγμένος συναισθάνεται την αμαρτωλότητά του.

Στη διαποτισμένη από νόστο εργογραφία του Παπαδιαμάντη είναι ευδιάκριτη η απομάκρυνση από τον ρομαντισμό της προηγούμενης λογοτεχνικής γενιάς «χωρίς το αποφασιστικό βήμα της αντικατάστασης της καθαρεύουσας από τη δημοτική», αλλά τη χρήση του ιδιαίτερου γλωσσικού ιδιώματος τριών «αναβαθμών», της φωτογραφικής απόδοσης μιας λαϊκότροπης έκφρασης, των θρησκευτικών ορολογιών και της σκιαθιώτικης ντοπολαλιάς (Πολίτης). Επικρατεί ο εναγκαλισμός του οικείου, χαρακτηριστικό της γενιάς του 1880.Το ποίημα του Παπαδιαμάντη

Στην Παναγία την Κουνίστρα παρουσιάζει ηθογραφικά και λαογραφικά στοιχεία εντάσσοντάς τα στην ποιητική εμπειρία καθώς και θέματα που άπτονται της ζωής της υπαίθρου.

Η εικόνα Της Παναγίας της Κουνίστρας φυλάσσεται όλον το χρόνο στο Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδας ενώ επιστρέφει στο ομώνυμο Μοναστήρι στις 21 Νοεμβρίου και θεωρείται η πολιούχος της Σκιάθου.

(Πηγές :Ορθόδοξος Συναξαριστής.gr, iEllada.gr, Λίνος Πολίτης, Ιστορία Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα 1985).

Κυκλοφορεί το θεατρικό έργο ΄΄Μήδεια ἐν Ἠλυσίοις ” [Χώρα Μακάρων] του Γιάννη Παπαθεοδώρου ,εκδ.Φίλντισι

 

Ο κριτικός θεάτρου ,μεταφραστής ,συγγραφέας και στιχουργός Κώστας Γεωργουσόπουλος παρατηρεί για το θεατρικό έργο :

΄΄Από την «Μήδεια» του Ευριπίδη έως την «Μήδεια» του Ανούϊγ και

από κει στην «Μήδεια» του Μποστ και την «Μήδεια» του Παζολίνι 

υπάρχει ένας ομφάλιος λώρος κοινός, αλλά τα έμβρυα, και αργότερα

τα τέκνα, που θα γεννηθούν διαφέρουν, όπως, συχνά, διαφέρουν 

και τα δίδυμα αδέλφια.

Ο Γιάννης Παπαθεοδώρου έγραψε μια, πράγματι, έξοχη εκδοχή του 

μύθου της Μήδειας, «Μήδεια εν Ηλυσίοις», ακολουθώντας τον δόκιμο 

μορφολογικό κανόνα τής αρχαίας τραγικής φόρμας: επεισόδια, χορικά,

κομμοί, αγγελικές ρήσεις.

Τοποθετεί την Μήδειά του στην Αθήνα, όπου κατέφυγε μετά το

αποτρόπαιο έγκλημα της παιδοκτονίας. Έτσι, η καταφυγή στον οίκο

του Αιγέα γίνεται αιτία αναδρομής και τραυματικών αναμνήσεων από

τον προδομένο έρωτα του Ιάσονα και τη φρικτή σφαγή των τέκνων.

Τα χορικά του Παπαθεοδώρου είναι έξοχα, χορισμός και τραγικό ρίγος

ισορροπούν και ο λόγος αναζητεί μουσικό ένδυμα για να απογειώσει τη

συγκίνησή του.

Όσον αφορά στους χαρακτήρες, έχουν αδρότητα, ψυχολογικό μέτρο

και οι διάλογοι προωθούν τη δράση, χωρίς φλυαρίες και «ποιητικότητα».

Θα είναι κέρδος για το θέατρό μας, αλλά και για τους ειδικευμένους 

Έλληνες συντελεστές (μουσικούς, εικαστικούς, χορογράφους, υποκριτές)

να αναδείξουν και μια νέα και πρωτότυπη εκδοχή τού αρχαίου μύθου.΄΄

Ο ποιητής, θεατρολόγος και κριτικός Κωνσταντίνος Μπούρας επισημαίνει :

΄΄Στίχοι βγαλμένοι θαρρείς από αρχαία ανθολογία υψηλής αρμονίας και 

Κάλλους ποιητικού: «οἱ Ἐρωτιδείς τυλίγουν μὲ περίσσια χάρη τὸ πεπρωμένο,

τὸ ἄλγος καὶ τὴ μαγεία τοῦ Ἒρωτος καὶ τῆς Ἡδονής».

Ιδιόλεκτος περίτεχνη και συγχρόνως απλή, κατανοητή, ουχί όμως και

καθημερινή. 

Η Μήδεια πρωτοστατεί αναβαπτισμένη: “Ναὶ, ἀπόψε, ποὺ διαβαίνει μόνη,

τοὺς δρόμους τοῦ Μύθου θλιμμένη, στεφανωμένη μὲ φαρμακερούς 

Ὄφεις” (από το σημείωμα του εικαστικού Δημήτρη Ταλαγάνη που 

φιλοτέχνησε το εξώφυλλο 

και όχι μόνο).

Σύμβολα πάνω σε άλλα σύμβολα, όμως ο λόγος δεν είναι κρυπτικός

αλλά δαφνοστεφανωμένος από ελληνική καθαρότητα. Η διαύγεια

είναι βασικό 

συστατικό στοιχείο της αρχαίας σκέψης. Κι αυτό ακριβώς την διαιώνισε 

στα πέρατα

της οικουμένης.

Φράσεις σαν γνωμικά, συμπυκνωμένη σοφία, ανεξάλειπτα,

χαράσσονται

 βαθιά μέσα στην συλλογική Μνήμη:

«Οὐδέν χεῖρον τῆς Ἐξουσίας.

Ἡ βία καὶ ὁ Φθόνος

κασίγνητοι ἀνελεήμονές εἰσιν

καὶ γένους εὐκλεοῦς”.

Ευθεία διακειμενική παραπομπή στο Κράτος και στην Βία

από τον αισχύλειο “Προμηθέα Δεσμώτη”.

“Ὁ θεός Κράτος, ἀνηλεής,

οὐκ ἔλεος οὐδέ φιλίαν ἐπαισθάνεται•

καὶ γνῶθι, ὦγαθέ,

ὅτι ἡ ἐξουσία τὸν βροτόν

οὐ μόνον ἀλλάσσει•

ἀλλ’ αὐτόν φανερόν ποιεῖ.»

Το Κράτος γίνεται αρσενικός θεός, ο Κράτος.

Θεατρικό έργο σε τρία μέρη (επεισόδια) με πρόλογο από την Παραμάνα 

και πάροδο από τον Χορό ακολουθώντας τα αριστοτελικά πρότυπα περί

αρχαίας τραγωδίας.

Η ενασχόληση σύγχρονων ποιητών και διανοουμένων με την αρχαία 

τραγωδία είναι ιδιαίτερα εντατική από το 1954 όταν εγκαινιάστηκε

ο θεσμός των Επιδαυρίων

και όλοι οι Έλληνες, οι ελληνόφωνοι και οι ξένοι φιλέλληνες περιηγητές

αναβαπτίσθηκαν στα νάματα της λαγαρής ελληνικής λαλιάς.

Φιλοδοξία θεμιτής και πεδίον δόξης λαμπρόν. Αγάπης αγών γόνιμος!΄΄

• Το εξώφυλλο φιλοτέχνησε ο εικαστικός Δημήτρης Ταλαγάνης.

Βιογραφικό συγγραφέα :Ο Γιάννης Παπαθεοδώρου γεννήθηκε στη 

Λειβαδιά Βοιωτίας.

Φιλόλογος και Διδάκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών εργάστηκε επί

χρόνια στη μέση εκπαίδευση.Η διατριβή του στο Καποδιστριακό πανεπιστήμιο

είχε ως θέμα: «Η αισθητική στην ποίηση του Κωνσταντίνου Π. Καβάφη».

Διατέλεσε διευθυντής στο λύκειο του Μαρασλείου (26ο Γενικό Λύκειο).

Αφού ολοκλήρωσε τη θητεία του ως διευθυντής, υπέβαλε την παραίτησή 

του από την δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Για πολλά χρόνια ασχολήθηκε με την ποίηση. Το 2016 κυκλοφόρησε η

πρώτη ποιητική συλλογή του με τίτλο «Καταπίστευμα», το 2017 η ποιητική 

συλλογή του «Νυκτανθή»,

το 2018 «Αντιφωνίες, Σύγχρονα χορικά», το 2019 «Ανάλεκτα».

Λιανική τιμή: 12 ευρώ +ΦΠΑ

Σελ. 130

ISBN: 978-618-5101-32-9

Εκδόσεις Φίλντισι

Ξανθίππου 123, Παπάγου

Τηλ.: 210 6540170

www.filntisi.gr

info@filntisi.gr

ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΑΝΝΙΤΑΣ ΠΑΤΣΟΥΡΑΚΗ ΓΙΑ ΤΙΣ "ΑΜΜΟΓΡΑΦΙΕΣ" ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ.

Οι "Αμμογραφίες”- Sandgrafhics" του Κώστα Ευαγγελάτου

Τα έργα του Κώστα Ευαγγελάτου που έχουν χαραχτεί στην άμμο αποτυπώνουν πορτραίτα φυσικών προσώπων, γυναικεία και αντρικά, φανταστικά και υπαρκτά.

Πρόσωπα σε μετωπική και πλάγια απόδοση, με ρεαλιστικά χαρακτηριστικά, πρόσωπα ενεστώτα, ανθρώπων της ζωής μας που χάθηκαν σε μια στιγμή, στο πέρασμα του χρόνου, όπως το κύμα θα τα σβήσει και θα τα συμπαρασύρει μαζί του στο βυθό της θάλασσας, αφημένα στη λήθη.

Πρόσωπα που έχουν χαραχθεί για να καλύπτουν ολόκληρη την επιφάνεια της παραλίας και αγκαλιάζονται στοργικά από το κάλλος του φυσικού τοπίου, της φιλόξενης Κεφαλονίτικης γης.

Συχνά διακοσμούνται από σύμβολα, σπείρες, ανθέμια, εμπνευσμένα αρχιτεκτονικά μοτίβα της τοπικής παραδοσιακής Επτανησιακής τεχνοτροπίας, αλλά και γεωμετρικές συνθέσεις μόνες ή σε αρμονία συμμετρική με τη σκιά του σώματος και σε συμβολική διάταξη μεταξύ τους.

Πρόκειται για δημιουργίες που αναφαίνονται και ζουν διαδραστικά και στιγμιαία μέχρι να τα σβήσει το κύμα. Τα σχέδια του καλλιτέχνη αναγνωρίσιμα από την έντονη σχεδιαστική τους δύναμη και την πυκνή γραφή, με σύμβολα ιδεογραφικά και στοιχεία που διαχρονικά χρησιμοποιεί και στη ζωγραφική του διατηρούν την ισορροπία, την ταυτότητα των πορτραίτων, τη λεπτότητα των γεωμετρικών γραμμών και το μέτρο της σύνθεσης στις φόρμες.Τα κρυφά μοτίβα που αναδεικνύονται μέσα από την παρατήρηση και την αναγωγή της φαντασίας σε πρόσωπα γνωστά και άλλοτε υπερρεαλιστικά, που κυριεύουν την ψυχή σου, διαθέτουν περιγραφικά στοιχεία αξιοθαύμαστης ακρίβειας.

Έντονη, σύνθετη γραφή και ταυτόχρονα λιτή και συνεπής, φίνα και επεξεργασμένη εμπλέκεται σε μινιμαλιστικές μορφές και φόρμες παραστατικές.

Το σχέδιο αποδίδεται με το φτερό γλάρου, χαράσσεται αρμονικά και ενιαία στην άμμο της παραλίας, που γίνεται ο καμβάς, η επιφάνεια εργασίας για τον καλλιτέχνη.

Το χάραγμα αφήνει ίχνη. Η άμμος ξεσηκώνεται δημιουργώντας ένα φυσικό πλαίσιο στην εγχάρακτη γραμμή.

Το παιχνίδισμα φωτός-σκιάς βρίσκεται σε μελετημένο αυτοσχεδιασμό και

αποκτά μεγαλύτερο ενδιαφέρον αφού διαφοροποιείται σε κάθε χρονική στιγμή.

Η ιδιοσυστασία του Κώστα Ευαγγελάτου συνθέτει ένα πλούσιο έργο που άλλοτε αλληγορικό και συμβολικό, εμπνευσμένο από την ανθρώπινη παρουσία και επικεντρωμένο στον ψυχισμό του, αναφέρεται με λυρική διάθεση στο συναισθηματικό του κόσμο.

Συνεχίζει τις διαδρομές στην αναζήτηση των ψυχικών οδών και στις διακλαδώσεις του νου. Με περιπετειώδες, ανήσυχο και ταυτόχρονα ευαίσθητο και παιχνιδιάρικο πνεύμα εκφράζει σθεναρά τις απόψεις του.

“Οι Σωματογραφίες μου”, είχε δηλώσει ο καλλιτέχνης, “είναι συνθέσεις με το γυμνό ανθρώπινο σώμα.. που εκφράζουν ποικίλες ψυχικές καταστάσεις. Τα σώματα είναι χαραγμένα με εννοιολογικές ενδείξεις και σύμβολα, που κατά την άποψή μου προσδίδουν αισθησιακή και εγκεφαλική διάσταση στη σωματική Μονάδα. Η ιδιότυπη γραφή ονομάτων και εννοιών συντείνει με την φόρμα στον τονισμό της άποψης ότι Σώμα=Σύμπαν.”

Εκείνος ακούραστος, πνευματικά ανήσυχος, σε διέγερση και όξυνση νου, προνοητικός, εκδηλώνει ένα ασίγαστο εσωτερικό κόσμο που ακόμα και σήμερα εμπνέεται και δημιουργεί ακατάπαυστα.

Διαθέτει ενδιαφέρουσα προσωπικότητα και δυναμική έκφραση όπου με εικαστική και ευρηματική προσέγγιση εκδηλώνει την υπαρξιακή ανησυχία του. Διακρίνεται για το χαρακτήρα των αναζητήσεών του και τις προσδοκίες από τη ζωή.

Το εικαστικό σύνολο προβληματίζει το θεατή όπου συνειρμικά αναγάγει και στην ποιητική πνοή των διατυπώσεων του δημιουργού.

Το προσωπικό ιδίωμα του Ευαγγελάτου βασίζεται στην ποιότητα του σχεδίου και στην εσωτερικότητα, με χαρακτηριστικές ζωγραφικές συνθέσεις, διεισδυτικές ματιές που καθορίζονται από την ένταση της σχεδιαστικής γραμμής και εννοιολογικά στοιχεία που πάντα διευρύνει με στυλιστικές τάσεις και θεματογραφικές περιοχές, συνεχίζοντας διαρκώς την προσωπική του έρευνα.

Εννοιολογικά σύμβολα και συνθέσεις, συχνά σουρεαλιστικής ματιάς και άποψης, ενσαρκώνουν τοπία μνήμης και οράματα που υπόσχονται την αποκάλυψη της ανθρώπινης ταυτότητας.

Συνδυάζοντας δημιουργικά το ψυχικό του σθένος, το στοχασμό και τη γοητεία, εκφράζει ποικίλες αισθήσεις και καταστάσεις που τονίζουν την σωματική και συναισθηματική διαφορετικότητα σε πρόσωπα ανδρών και γυναικών.

Ο Κώστας Ευαγγελάτος με τη σχεδιαστική του γραφή δίνει με την αναμενόμενη μεγαλοπρέπεια που αρμόζει αισθητικό χαιρετισμό σε όλους τους αποδέκτες της τέχνης του με την Ομηρική ευχή “καλόν αμητόν”/ καλή σοδειά"...!!

Αννίτα Πατσουράκη

Ιστορικός της Τέχνης

(Σύντομο βιογραφικό σημείωμα)

Ο Κώστας Ευαγγελάτος γεννήθηκε στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς. Παρακολούθησε μαθήματα σχεδίου σε εργαστήρια στην Αθήνα, με τον ζωγράφο, κριτικό τέχνης Γιώργο Φωκά και τον Γιώργο Βογιατζή. Παράλληλα σπούδασε και έλαβε πτυχίο από την Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1981 στο Παρίσι συνδέθηκε με πρωτοποριακούς καλλιτέχνες και διανοουμένους, διαμόρφωσε την προσωπική "βιωματική" του έκφραση και θεμελίωσε τις αισθητικές του αρχές. Το 1983-1985 σπούδασε με υποτροφία εικαστικά και θεωρία της σύγχρονης τέχνης στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης (Παν/μιο The New School for Social Research). Στη Νέα Υόρκη, στο Ρότσεστερ και στη Βοστώνη δημιούργησε τολμηρές performance - ζωντανά εικαστικά έργα, με διεθνή απήχηση.

Το 1986 ανέλαβε καλλιτεχνικός διευθυντής της Dada Art Gallery στην Αθήνα, ενώ το 1990 ίδρυσε την ομάδα σύγχρονης τέχνης ARΤ STUDIO “EST”.

Το 2000 ίδρυσε στο Αργοστόλι την Σύγχρονη Πινακοθήκη Villa ΡΟΔΟΠΗ. Παράλληλα με τη ζωγραφική έχει ασχοληθεί με γλυπτικές κατασκευές, ψηφιακές εικόνες και εικαστικά περιβάλλοντα. Συνεργάστηκε σκηνογραφικά με την Όπερα Δωματίου Αθηνών, σε όπερες του Μενότι και του Περγκολέζι. Το 2000 γυρίστηκε από την Rapido TV, το video «Ο Έλληνας Νάρκισσος», για το Αγγλικό CHANNEL 4, με θέμα την ζωή και τα τολμηρά έργα του. Επίσης το videoart της Αγγέλας Μυλωνάκη "Costasest", που προβλήθηκε το 2007 στον πολυχώρο "Ιανός" στην Αθήνα. Έχουν διοργανωθεί πολλές ατομικές εκθέσεις του στην Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Νέα Υόρκη (τρείς εκθέσεις 1984-85), Ρότσεστερ, Αρέτσο, Αβινιόν, Σαντιγί, Παρίσι (εννέα εκθέσεις 1999-2017), Γλασκόβη (Winterschool), Άμστερνταμ, Λευκωσία κ.α. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις στη Βαρκελώνη, Βαρσοβία, Σβέτσιγκεν, Σέρατζ, Αμιένη, Λίλ, Γκέτενμποργκ (European Echoes), Σαντιάγκο, Μπουένος- Άιρες, Νέα Υόρκη, Ρώμη, Μπολόνια, Μόσχα, Βερολίνο, Περούτζια, Μίντεν, Σιάτλ.

Διατύπωσε τις θεωρητικές του απόψεις με διαλέξεις, άρθρα και κριτικά κείμενα στον τύπο. Επίσης έχουν εκδοθεί με έργα και κείμενα του λευκώματα, μελέτες και ημερολόγια τέχνης.

Έχουν κυκλοφορήσει από το 1975 μέχρι σήμερα 15 ποιητικές συλλογές του, από τις οποίες μια στην αγγλική και δύο στη γαλλική γλώσσα καθώς και ένα αφήγημα του. Είναι μέλος του ΕΕΤΕ, επιστημονικών, ιστορικών, καλλιτεχνικών και λογοτεχνικών εταιρειών (ΕΕΛ, ΕΕΕΛ) και έχει τιμηθεί με βραβεία, εύφημες μνείες και επαίνους από εκπαιδευτικούς, κοινωνικούς και καλλιτεχνικούς συλλογικούς φορείς.

www.gisi.gr/evangelatos